Hiç olmazsa bulaşığı yıkasaydım.

Yanıt vermedi, arkasını bile dönmedi, ısrarla bulaşığa devam etti. Anlamıştım, artık gitmeliydim fakat birbirimize kızgın ayrılmak da istemiyordum. Havayı nasıl değiştirebilirdim?

İskemleye iliştim, sırtını seyrettim, hızlı hareketlerini, yıkayıp duruladığı tabakları saydım. Kaç çift tabak kullanmışız bir akşamda, aklım almadı. Aramızdaki elektrikli hava, ilk gidişimden sonraki günleri, hayır haftaları, hatta ayları anımsattı. Bana düşman diyordu, gözümün içine bakmıyordu ama elini tutsam, bir tutsam, yelkenleri suya indirecekti. Biliyordum ve bunu düşündüğüm için kendimden biraz utanıyordum. Düşman mıydım gerçekten, gözümün içine bakılmayacaksa ömür boyu aradığım o saf bakışı nerede yakalayacaktım?

Birbirimize düşman olmadık. Ben düşman olamadım. O da bunun farkındaydı ve hangimiz daha çaresiziz bunun hesabını yapıyorduk içten içe. Onun sıkı sıkıya tutunabileceği nefreti vardı. Şehvetle karışık. Bense alışkanlık kozumu koyuyordum ortaya. Sadece mutsuz mu olduk? Mutlu bir anımız olmadı mı?

Biz hiç mutlu olmamış mıydık?

Hiç konuşulmayan evde her şey sessizliğin örtüsünde korunuyordu gerçeklerden.  Arada konuşmaya davrandığımda da, eskilerin unutulmuş suçlamaları yüz üstüne çıkar diye korkuyordum.

Çok korkuyordum. Korkuma sığındım. Titredim ve canlı kaldım.

En azından çantamı alacak gücüm vardı ve iki kitabımı.

Çıktım.

Bitti.

tilki tilki

yaziyorum cunku yaziyorum. komik biraz.

aldigim notlara goz attim az once. bundan 3 ay once cok manali gelen “bir erkegin en sevdigi kadin olmak ve ana kuzulari nasil anasinin gozu oldu” cumlesi su anda zerre bi sey ifade etmiyor. neden not aldim bunu. ne yasadim o gun, tamaman cikmis aklimdan. bu da komik biraz. trajikomik. 

bahanenin “hava almak” oldugu sokaga dokulmelerde hic usumedim ben. kimse de bi hirka al demedi sirtina ki, anlayis orada basliyor. 

olmedigim icin (nereden biliyorum), olumden donmeler hayat dersi olamadi. hayattan ders cikarabilmek, kar zarar hesabi yapabilmek icin en az bir kere olmek gerekiyor. ben daha olmedim(nereden biliyorum). olmeye de niyetim yok.

hic gitmeyecekmis gibi sevmeler. sevgi bitmez, sadece gidersin. sonra gelirsin, tekrar gidersin, gelirsin, gider, gelir, gidersin, pandul gibi, sarkac gibi, bir erkegin kucagindaki kadin gibi. giyinir ve gider. sonra gelir, belki gelmez.

yazmak baslibasina bir disavurum. yazmaya amac yuklemek metinin degerini dusurdugu gibi okumanin onyargiyla baslamasina da sebep oluyor ki, yazik.

iyi geceler.

tatile cikmak konulu post

bu yaz icin mumkun olabilecek tek plan, cocugu sirtima baglayip trene binmek. gemi de olurdu. midem bulaniyor ama. uzun surunce. 

tek sorun surekli cisimizin gelmesi. both of us. 

kismet.

bir de seyi dusunduk.
hic esya almasak yanimiza minimum ne kadar para harcariz. 

pos makinesine entegre yasamlar.

finally

benim en buyuk sorunum ne biliyor musunuz? sevgimi ve ilgimi tek noktaya o kadar kanalize ettim ki, baska birini ya da seyi yeterince sevemiyorum.

beklerken

yasiyoruz. hepsi gercek tamam ama bazen gum diye realitenin suratina vurdugu oluyor mu? yuzlesmek icin soluklanmaya firsat birakmadigi bir an. ruyada yasamiyoruz. ve gerceklik algimizin bile bir siniri var ve o siniri neyin belirledigine dair hicbir fikrim yok. 5 sene once su andaki halimi -birak gercek- olasilik dahilinde bile goremezken, 5 sene once ruyada yasiyormusum diyebiliyorum. ruyayi yasamak. gerceklige en cok tutundugun an. ruyanin gercek olmasi. pembe peri masali olmasi gerekmiyor. akiskan, yonlendirilebilir olsun yeter. bilincalti ne amina koyayim. bir sey asagidaysa genelde kirli/rutubetli/burusuk olur ve orada kalmalidir.

*durulamayan idiotlarin bana akil vermesine, kategorize etmesine, empati kurmasina falan sinirlenebiliyorum. kendinizi benim yerime koymayin. kendinizi bir kutuya koyup yakin. lutfen.

hasta

tavuk suyuna formuller bende ise yaramiyor ama yayla corbasi ve sutlac her derde deva gibi. pirince alerjim oldugunu soyleyen doktora buradan nanik yapiyorum.

Cizgi film karakteri gibi, morluklara t-bone steak. saka saka, buz kalibimiz var cok sukur.

Ruya Gunlugu - 4

Yaz, cayir cimen oturuyoruz. Insanlari hatirlamiyorum. Alan genis. 

Tekir bir yavru var. Koluma tirmaniyor, enseme cikiyor. Cok sevimli. Ama nasil tirnaklarinin etime battigini hissediyorum, nasil canim yaniyor anlamiyorum. Ruyadayim canim yanmamali dedigimi hatirliyorum.

Uyandim, ensem kollarim aciyordu.

Hala anlamadim. Nasil acidi?

Kimlik

Calis (x12)

Eve gel, biri ayakkabilarini dolaba koysun, terliklerini versin, paltonu alip assin, sen elini yuzunu yikarken yemek kokulari suzulsun, sofraya otur, nasildi isler, ne yaptiniz okulda tatlim, baban nasilmis, noldu bankada, miril da miril, yedigim 3 lokma, daha lokmam bitmeden cay koyun da icelim telasi. Kumanda(m icin biraz daha yozlasmak lazim) nerde.

Tebrikler, nurtopu gibi bi babaniz oldu. Biyiksiz.

Ruya Gunlugu - 3

AVM gibi bi yerdeyim, camli bir ofisin onunden elimde torba, kolumda canta, elma yiyerek yururken bir yazi goruyorum camda. “x” gol gol gol yaziyor. iceri bakiyorum. orada oturuyor “x”. goz goze geliyoruz. o mu disari firliyor, ben mi iceri giriyorum anlamiyorum ama icerideyim. elma yemeye devam ediyorum. elini belime atiyor. ben nasi o hareketi bertaraf ediyorum hatirlamiyorum ama kolunu oksuyorum usulca. tum ruyanin en net sahnesi bu. “yakisiksiz bir hareket yaptin, kendine ceki duzen ver ve sakin ol” hareketi cok net. beni tanistiriyor. genel yayin koordinatoru olmus ama bunu kimin soyledigini hatirlamiyorum.

sonra ortam degisiyor birden ama insanlar ayni, hadi cikalim deniyor. herkes kaskini takiyor basina. benimki bir turlu oturmuyor ceneme, geride kaliyorum. “y” geliyor yanima. kipkirmizi bir kask veriyor. hadi gidelim diyor. 

x, y dedim diye isimleri soylemedigim sanilmasin. tum ruya boyunca isimleri hic hatirlamiyorum. ama yuzler cok net. 

Insan bir kere asik olur. Sonra o ask beden beden gezer

… demisti. Bir kere asik olmayagor, sigdiramadigin bedeni arkanda birakir yana yakila yenisini ararsin. 

mood

soru

iyi misin?

cevap

iyiyim canim

vs

kotu mu gorunuyorum

#

Mesele alinmak mi, anlamak mi, anlamlandirmak mi cozemiyorum bazen.

Anlatan olduktan sonra geri kalan benim elimde mi, kelimelerde mi, o kelimelerden bana yol olur mu? uzaya mi dagilir, tutanin elinde mi kalir? 

Benim bu aralar kafam cok karisik, karistiranlar utansin. ne diyim.

Kirmizi post

Bi grup insan, bitakim sapkalar, tuzlu cerezler, tatli patatesler, aromali saraplar, kereviz saplarim ve 2010’un son saatleri.

Mutfaktayim. Bi sigara yaktim.
Zor bir seneydi, her yonuyle.
Bitti. Ben de bittim (mi).

Herkese iyi se… Ahahahah. Egleniyo muyuz gencler?