insan

tum benliginle ona ait olmani isteyen insan, zamanin akisinda bu ritmi yakalamadiysak nasil normlara sokacagiz kendimizi? biz olma denen toplum algisina ayak uydurarak mutlu iliskilere nasil yelken acacagiz. hep bir parcamin baskasina ait oldugunu bildiginde mutsuz mu olacaksin? seni daha mi az seviyor olacagim? siralamalarla kafan mi karisacak? insanlar birbirlerini yormak icin degil, birbirini goguslemek icin biz olurlar halbuki ve ben sadece cikik koprucuk kemiklerimle ve genis gogus kafesimle sirtlayabilirdim seni insan. ama sen kalcami, baldirimi, kulagimi, boynumu, mememi ve amimi da istedin ve biz olmaktan cikip vucut parselledik ve beni kesfedip sana verdik. biz olmadik. ben senin oldum. bir mal gibi, bir esya gibi. bir kutu gibi. acmazsan oldugu yerde tozlanan bir kutu olursam biz olamayiz. senin olurum ama biz olamayiz. kuflenirim, tozlanirim orumcek baglarim ve isildayan, renkli halime bayilan sen bu pislik yuvasindan haz alamazsin artik. ne aci ki insan eskidikce tatlanmiyor, ne aci. yaslanmamiz bile tokat misali patlarken surata, biz olmaya takilmak cok zor degil mi?

insansin, eksiklerin var ve biz olmak bu eksikleri tamamlamak degil mi biraz. hep sen koyamazsin insan, biraz da ben koyarim. amina.