bayram
bile bile lades dedigimi biliyorum.
kafami bi yerlere vurma asamasina gelecegim yakinda.
ve sadece kendi verecegim bir karar gibi gorunmesine ragmen, celiskilerimi, sikintilarimi kimseyle paylas(a)mama stresi beni daha da yiyip bitiriyor.
gectigimiz iki hafta cok sallantili, bol “evet mi hayir mi, soyle bana nedir senin cevabin” temali, bol sansasyonlu, ekstremitesi doruklarda gecti.
oyle bi iki hafta daha yasarsam kardiyak ataklarina selam cakarim herhalde.
“yillar boyunca hic soru sormadan durabilen” insan sifatina burunduysem, “sevmeyi bilmedigim” on sartiyla yaklasirsan, “bu is hakkaten cok zor”.
bayram tatiline yalniz gitmek daha iyi olacak gibi.
Bi telefon gorusmesi yapmam lazim bir saniye…
