kopek

sabahin 4’unde sokak kopeklerinin asfaltta yururken cikardiklari tirnak seslerini dinlemek tuylerimi diken diken ediyor. o sese gerceklik kazandirma cesaretini bulup camdan baktigimda balkonumun altinda buluyorum hepsini. sabah 4 ve balkonumun altinda kopekler bekliyor.

shh diyorum. asagidalar ve sana ulasamazlar ve gunduz cok kalabalik ve sokak kapisiyla otopark arasi mesafe sadece 30 metre ve ve ve ve…

sakin ol. sadece kopek. 

insan

tum benliginle ona ait olmani isteyen insan, zamanin akisinda bu ritmi yakalamadiysak nasil normlara sokacagiz kendimizi? biz olma denen toplum algisina ayak uydurarak mutlu iliskilere nasil yelken acacagiz. hep bir parcamin baskasina ait oldugunu bildiginde mutsuz mu olacaksin? seni daha mi az seviyor olacagim? siralamalarla kafan mi karisacak? insanlar birbirlerini yormak icin degil, birbirini goguslemek icin biz olurlar halbuki ve ben sadece cikik koprucuk kemiklerimle ve genis gogus kafesimle sirtlayabilirdim seni insan. ama sen kalcami, baldirimi, kulagimi, boynumu, mememi ve amimi da istedin ve biz olmaktan cikip vucut parselledik ve beni kesfedip sana verdik. biz olmadik. ben senin oldum. bir mal gibi, bir esya gibi. bir kutu gibi. acmazsan oldugu yerde tozlanan bir kutu olursam biz olamayiz. senin olurum ama biz olamayiz. kuflenirim, tozlanirim orumcek baglarim ve isildayan, renkli halime bayilan sen bu pislik yuvasindan haz alamazsin artik. ne aci ki insan eskidikce tatlanmiyor, ne aci. yaslanmamiz bile tokat misali patlarken surata, biz olmaya takilmak cok zor degil mi?

insansin, eksiklerin var ve biz olmak bu eksikleri tamamlamak degil mi biraz. hep sen koyamazsin insan, biraz da ben koyarim. amina.

Ruya Gunlugu - 5

sari isikla aydinlatilmis, beyaz boyali bir oda. karsilikli sedirler var. sadece kadinlar var. basi kapali, acik, genc, yasli, tanimiyorum sanirim hicbirini, yuzlerini hatirlamiyorum. belki de blur. yanimda bir kadin oturuyor. basini omzuma yaslamis ve masturbasyon yapiyor. kadinlardan bazilari napiyosun, terbiyesiz, ayip gibi seyler soyluyorlar. yavasca inliyor yanimdaki kadin. sakin ol, gecti, geciyor diyorum. elimde bir telefon var. saate bakiyorum. 7.10

uyandim.

kusmek uzerine

hayatta kus oldugum sadece bir kisi var.

o bir kisi ile kus kalmamam icin bir seyler yapanlar,

gururumu hice saydiklarinin farkindalar mi acaba?

bazi iliskiler olmamalidir, hic baslamamalidir, baslansa da minimum seviyede tutulmalidir.

bilmiyorlar ki, kusmem herkesin iyiligi icindi.

kusmesem icimden gecenleri oldugu gibi soyleyecektim, bir kelebek kanat cirpacakti ve diger tarafta dev bir kasirga olacakti. zaiyet dev, insaniyet sifirlanacakti.

diyorlar ki, inada bindirdin.

diyemiyorum ki, o sizi hice saydi gozumun onunde, sizi savunamadim. susup gittim. 

korkagim, ozur dilerim.

Sen beni bekle/ Ben zambaklarla gelirim zaten.

Mektuplara neden tarih atildigini az once anladim. Yazip da gondermedigimiz mektuplarin hangi tuhaf ve yazmaya iten ana ait oldugunu anlamak icin. Ve ben yazdigim seylere hic tarih atmam.

Ve o ani da hatirlamiyorum.

Isin tuhafi hitap da yok. Bir ikinci tekil var ama, kime oldugunu da hatirlamiyorum.

Bana yazdirmayin, yazarken kendimi kaybediyorum.

kendim icin

kendim icin en son ne zaman bir sey yaptim dedigimde, ihtiyaclarini giderdin diyen ic sesimi duyuyorum. belki de ihtiyaclarim normlar disinda ya da doymak bilmeyen bir seyler var. 

kendim icin yaptigim en son seye bakalim, kendime bir canta aldim, o cantaya ihtiyacim vardi cunku hic beyaz cantam yoktu. 

beyaz bir cantaya ihtiyacim var miydi peki? vardi gibi geliyor, kuskudayim.

sicak yorsa da, beynim vucut bosluklarimdan aksa da, dehidrasyondan gebersem de yazi seviyorum. 

yaz gelince aklima beyaz cantalar dusuyor, kisacik sortlarin altindan gorunen popo cikintilari, ucusan eteklerin altindaki muhafazakar boxerlar. bugunlerde kadinlar daha bir az tanga giyer oldu galiba. nereye donsem boxer. 

su anda su icmeye ihtiyacim var ve iciyorum. kendim icin bunu yapiyorum.

ben kendime ne yapmisim boyle?

Otur